Categorie archief: Aikido

10 jaar vooruit stappen…

Gradior DynamiekOp 11 februari 2004 – de 8ste verjaardag van mijn dochter Tess – schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel in Leiden als GradiorVisionFocus. Met dat wat ik heb opgebouwd stap ik nu een volgende decade binnen. Destijds was 2003 een jaar van voorbereiding. In de jaren ervoor en daarna hebben vele mensen geïnspireerd, gesteund en bijgedragen aan wat GradiorVisionFocus nu is en wat nagenoeg onlosmakelijk onderdeel van mijzelf is. Met genoegen wil ik hierbij stilstaan.

Onder die mensen diverse auteurs op het gebied van persoonlijke en organisatie ontwikkeling. Drie stonden voor mij aan het begin en hebben me de ogen verder geopend waardoor ik verder kon kijken dan ik tot op dat moment deed: Ken BlanchardStephen Covey en Peter Senge.

Gradior InteractieDaarbij hebben ook vele mensen in mijn directe omgeving bijgedragen. Bijgedragen aan waar ik nu sta en wie ik ben. Een aantal daarvan hebben in mijn beleving een bepalende rol gespeeld. Ze hebben risico genomen en me voordeel van hun twijfel gegeven. Mede door hen ontstond een route en ontvouwde zich een pad dat ik nog dagelijks bewandel. Om te beginnen Mo, mijn lief, die me nog steeds kritisch naar me zelf laat kijken en een bron van support is. Tom Verhoeven, Henry Kono en Alan Ruddock door wie ik de essentie van aikido ontdekte, contact maken en het voortdurende pad van leren. Niek Sinke die met zijn creativiteit mijn idee naar 2D vertaalde. Recent overleden Theo Verhey van Buddy Netwerk, die me de kans gaf richting vrijwilligerswerk en actieve persoonlijke begeleiding. Bas Wiegmans, toen bij Van Harte & Lingsma, die me op het spoor van Ruth Cohn en Thema Gecentreerde Interactie heeft gezet. Nelleke VeldhuizenYftach Sagiv en Herma Kat. Nog immer voorbeelden als trainers en in leiderschapTom de Veer van Connect International die het als eerste ‘aandurfde’ een coachtraject aan te gaan. Michel Jacobs van ISBW die me mijn allereerste trainingsopdracht gunde. Robert van den Bergh van Blanchard Nederland, toen werkzaam bij VDS, die me de mogelijkheid gaf te certificeren in en trainen met Situationeel Leiderschap II, DiSC, Raving Fans en HBDI. Marielle van der Linden, Anja Stamsnijder en Carolien Tolenaar van de Boertiengroep. Waarbij Carolien letterlijk zei dat ik van een kleine zelfstandige een grote zelfstandige zou worden. Vincent de Klerk die me bij het unieke project binnen het UWV, De Buitenwereld, betrok waar ik me verder kon bekwamen in procesbegeleiding.

Dank aan allen die tot nu toe hebben bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Ieder op verschillende momenten en in eigen wijze. En, niet in de laatste plaats de mensen die hun eigen leerervaringen wilde delen via media als LinkedIn. Voor mij steeds een erkenning en voor anderen wellicht een aanleiding voor ontmoeting.  Delen – langs welke weg dan ook – een krachtig fundament voor groei en ontwikkeling.

BeeldVisionFocusNatuurlijk kijk ik ook vooruit. Ontwikkelingen vanuit 70-20-10 als bijvoorbeeld augmented reality en MOOC bieden een onwaarschijnlijke verbreding van leermogelijkheden. Dit betekent in mijn ogen voor alle vakbroeders en zusters dat juist de 10 uit 70-20-10 optimaal benut dient te worden om het totale leerrendement zo groot mogelijk te maken. Het hoe en wat daarin heeft mijn focus. Het lijkt me geweldig dit samen met anderen te ontdekken. De kern voor mij blijft dynamiek uit interactie waarin het steeds weer de uitdaging blijft om persoonlijke grenzen te verleggen.

Wie zichzelf overwint is machtig…
Advertenties

Luistert U…?

Afgelopen vrijdag een bijzondere workshop mee gemaakt met collega’s van VDS en De Baak: Theory U. Thema van de ochtend was verbinding. Theory U intrigeert me sinds een aantal jaren omdat het in het verlengde ligt van 5e Discipline, Presencing en de overeenkomst die het heeft met aikido en TGI die deel uitmaken van de kern in mijn werk. Aan de hand van een video zijn we ingegaan op (ons eigen) leiderschap en de kwaliteiten die we hierin al dan niet aan de dag leggen.

Boeiend de vier niveaus van luisteren ook bij mezelf weer te ervaren, m’n ‘vijanden’ daarin te ontmoeten, los te laten en ‘af te dalen’  door de U. Prachtig de beleving van verbinding en contact.

Aan het einde werd een gedicht voorgelezen dat in mijn oren de weg beschrijft.

Het ene zoeken

Is altijd het andere vinden,

Dus om iets te vinden, moet je altijd iets zoeken wat er niet is.

De vogel zoeken om de roos te vinden,

De liefde zoeken om de ballingschap te vinden,

Het niets zoeken om een mens te ontdekken,

Naar achteren gaan om vooruit te komen,

De clou van de weg,

Ligt niet zin zijn splitsingen,

Zijn verdachte begin

Of zijn twijfelachtige einde,

Maar in de bijtende humor

Van zijn tweerichtingsverkeer

Men komt altijd aan,

maar altijd elders.

Aanwezig…

Ben thans het boek Geweldloze Communicatie van Marshall Rosenberg aan het herlezen en in september een training. Ik realiseer me dat de manier waarop ik communiceer geweldadiger kan zijn dan ik me veelal besef, doordat ik uitdrukkingen gebruik die nodeloos beschuldigend zijn. In dit boek een pakkende quote van Martin Buber:

“Ondanks alle overeenkomsten heeft elke levenssituatie, als een pasgeboren baby, een nieuw gezicht, dat er nog nooit eerder geweest is en nooit opnieuw zal komen. Het vraagt een reactie van jou die niet op voorhand voor te bereiden is. Het vraagt niets van wat al gebeurt is. Het vraagt aanwezigheid, verantwoordelijkheid; Het vraagt jou.”

Het doet me denken aan Zan Shin. Zan Shin is de Japanse karakter voor aandacht, aanwezigheid, alertheid. De letterlijke vertaling is overgebleven geest. Deze aandacht draagt er aan bij dat we in het nu zijn en intuïtief handelen. Het zoals met zoveel aspecten in ons leven een paradox. Aan de ene kant is zan shin alertheid en scherpte. Aan de andere kant rust – ontspannen bewustzijn. Vanuit budo en samurai kan zan shin het verschil betekenen tussen leven en dood.

Een leven lang leren…

Bijdragen aan leren zie ik als mijn taak en uitdaging. Aikido is een van de inspiraties voor mij hierin geweest. Niet in de laatste plaats omdat het een van de essenties is vanuit aikido.

Gisteren had ik het genoegen aanwezig te zijn bij een dilpoma uitreiking op Nyenrode. Ik had een groep leidinggevenden een jaar lang begeleid. Een avond vol warmte, tevredenheid, trots en energie. Bijzonder daarbij was een korte toespraak van Paul de Blot (86), een levend voorbeeld van leren als levenspad. Sinds 1979 een bepalend gezicht op Nyenrode.

Dit is de 2e keer deze week dat Paul de Blot ‘ongevraagd’ op mijn pad komt. Wat wil ik hiermee? In ieder geval bevestigt hij voor mij een idee en quote die ik regelmatig hanteer:

“de effectiviteit van de ‘harde’ realiteit wordt bepaald door onze ‘softe’ vaardigheden…”

 De nieuwe publicaties op zijn blog neem ik met genoegen op in deze site.

 

Leren leren…

Een van mijn jaarlijkse doelstellingen is van 4 trainers een training bij te wonen. Andere trainers doen dingen op hun manier, waar ik weer van kan leren en wat mijn traningen dan mogelijk weer ten goede komt. Leren leren. In mijn ogen – en die van mijn deelnemers – draagt dat bij aan mijn professionaliteit.

Op 14 en 15 oktober had ik weer zo’n beleving. Moriteru Ueshiba was in Nederland, de kleinzoon van de grondlegger van aikido. Deze kleinzoon is overigens reeds de 60 gepasseerd. Hij geldt als het voorbeeld voor aikido in de wereld. In het Japans is zijn formele titel doshu. Extra bijzonder om zijn voorbeeld te zien. Met name de rust en eenvoud vielen mij op. Een moment was voor mij indrukwekkend en dat had in wezen niets met die les te maken maar vooral met leiderschap.

Op een gegeven moment maakte hij een gebaar waarmee hij bedoelde of de deelnemers meer ruimte wilden maken voor zijn uitleg en voorbeeld. Een van de deelnemers begreep dit als dat hij werd uitgenodigd om met de doshu te oefenen. Op een non-verbaal grappige manier liet de doshu blijken dat dit niet de bedoeling was. Dit gaf een enig gelach bij de andere deelnemers. Daarna gebeurde het. De doshu zag in dat die deelnemer de communicatie anders had geinterpreteerd en begreep de kant van de deelnemer. Hij nodigde alsnog die deelnemer uit met hem te oefenen. Daarmee (h)erkende hij in wezen dat de interpretatie van de deelnemer OK was en beloonde hij in mijn ogen in feite de aanvankelijke alertheid en het initiatief van de deelnemer. Een mooi voorbeeld van waarnemen, omgaan met, en inspelen op signalen uit de omgeving; feedback. In Japan heet dat zanshin.

Daarbij in algemene zin voor dat weekend voor mijzelf een voorbeeld dat wanneer ik iets onderneem, de kans bestaat dat ik langs een onverwachte kant iets zie en leer. De demonstratie van de doshu is op YouTube te zien. Op deze weblog ook een video met een demonstratie.

Lesgeven is leren

Tom aikidoTwee weken geleden belde mijn aikido leraar. Hij was ziek en vroeg of ik de les wilde overnemen. Zoiets doe ik graag. In dit geval geheel onvoorbereid. Een van de deelnemers had een specifieke vraag over een aikido examen dat hij wilde doen. Ik kreeg zijn lijstje met technieken. In hele kleine letterjes stonden ze onder elkaar. Kon ze nauwelijks lezen. Toegegeven, dit ligt aan mij. Sinds enige tijd gebruik ik een leesbril. Maar goed, die had ik niet bij me… Door de beperkingen van het ontbreken van voorbereiding en m’n lezen werd het beroep op m’n intuïtie en ervaring groter. Verder kon ik weer eens volledig m’n improvisatievermogen aanspreken. Ik ga dan op zoek naar verbanden.ri ai

Binnen aikido bestaan talloze technieken. Combinaties van omgaan met de wijze waarop de ander de ‘aanval’ inzet en manier om die energie te gebruiken. Deze technieken staan niet los van elkaar maar worden verbonden door een eenheid van principe, samenhang. In het Japans wordt dit ri-ai genoemd.

Eenheid van principe, ri-ai, zie ik ook terug in de trainingen binnen organisaties als het gaat om thema’s als communicatie, samenwerking. Wanneer samenhang tussen bepaalde zaken wordt ontdekt, geeft dit veelal een dieper inzicht met een groter leereffect als gevolg. Bijzonder om dit weer te ervaren en dat voorbereiding meer ruimte schept voor improvisatie. Les geleerd…

Krijger

grasshopperDe ideeën en principes vanuit aikido gebruik ik regelmatig in coach en trainingstrajecten. In 1997 ben ik met aikido begonnen vanuit mijn langgekoesterde wens uit de eerste helft van de 70-er jaren ‘iets’ met een krijgskunst te doen. Bron van de wens is de TV serie Kung Fu.

Onlangs is David Carradine overleden. Voor mij bracht dit meteen herinneringen aan de tijd dat ik de serie volgde, al dan niet samen met mijn vader. Sinds die tijd hanteert hij te pas en onpas voor mij de bijnaam ‘grasshopper‘ hanteert. Bijzonder, ondanks dat ik me nog steeds ietwat verlegen voel is ik het hem hoor zeggen.

ZanshinTegenwoordig wordt veel gezegd en geschreven over mindfullness en awareness. Aanwezig zijn in het hier-en-nu. De scene uit de Kung Fu serie geeft in mijn idee goed aan waar het om gaat. In Japanse krijgskunst (budo) wordt dit aangeduid met zanshin. Een van de inzichten die ik in de loop van de tijd heb gekregen, is dat mijn familienaam ‘krijger’ voor mij meer betekent dan alleen de naam of het woord. Mijn eigen ontwikkeling is verweven met mijn persoonlijke ontwikkeling als krijger. Zanshin is speelt daarin voor mij de centrale rol.

Aikido stage met Anno shihan (8e dan) 22-24 mei

 

anno2-thumbIn november 2008 hebben 20 aikidoka van Shi Zen Ryu een bezoek gebracht aan de Kumano Juku Dojo in Shingu, Japan. De reis naar Japan vond oorspronkelijk plaats om deel te nemen aan de Kokusai Taikai 2008, de internationale bijeenkomst in Tanabe, Japan. Naar aanleiding van dit bezoek heeft Shi Zen Ryu Anno shihan uitgenodigd voor een stage in onze dojo. Anno shihan deze uitnodiging aanvaard en zal een stage geven van 22 – 24 mei 2009. Hij zal daarbij geassisteerd worden door Tsutomu Sugawa shihan (7e dan) en Teruo Nishi (6e dan).

Voor iedere aikidoka een unieke gelegenheid nieuwe ervaringen op te doen. De stage zal plaats vinden in de Klaverhal in Zoeterwoude. Meer informatie op de website van aikido vereniging Shi Zen Ryu.