Categorie archief: Coaching

Mindset…

Een slechte instelling is de grootste handicap die er bestaat

Scott Hamilton – saxofonist

Sinds een paar jaar speel ik percussie. Mijn leraar laat me tellen, noten lezen en ritme spelen tegelijk. Ik voel de neuronen in mijn hoofd knarsend en ongewend impulsen geven. Frustraties en overtuigingen uit mijn jeugd komen naar boven. En toch… stap-voor-stap lukt wat ik onder de knie wil krijgen. Onderweg kom ik onderstaande parabel tegen…

Een 11-jarige jongen, die zijn linkerarm is kwijtgeraakt bij een auto ongeluk, is vastbesloten om judoka te worden. Hij begint te trainen bij een oude meester. Na drie maanden alleen een worp geoefend te hebben, vraagt hij aan zijn leraar waarom. Het antwoord is eenvoudig. Hij heeft maar één worp nodig.

Een beetje ontgoocheld maar vol vertrouwen in de wijsheid van de leraar, gaat hij door met trainen. Enkele maanden later neemt de meester zijn leerling mee naar zijn eerste toernooi. Tot zijn eigen grote verbazing wint de jongen het toernooi. In de auto terug vraagt de jongen aan zijn leraar hoe hij dat toernooi heeft kunnen winnen met een arm en met een worp onder de knie? ‘Simpel’, zegt de leraar, ‘twee redenen’:

  1. Je hebt de afgelopen maanden de moeilijkste worp in judo geleerd
  2. De enige mogelijke afweer tegen deze worp is om jouw linkerarm vast te pakken

Merk ook in trainingen nog weleens hoe lastig het voor deelnemers kan zijn iets aan te nemen zonder direct het voordeel te ervaren. Dit doet me overigens tevens denken aan deze scene uit Karate Kid.

 

 

Advertenties

Luistert U…?

Afgelopen vrijdag een bijzondere workshop mee gemaakt met collega’s van VDS en De Baak: Theory U. Thema van de ochtend was verbinding. Theory U intrigeert me sinds een aantal jaren omdat het in het verlengde ligt van 5e Discipline, Presencing en de overeenkomst die het heeft met aikido en TGI die deel uitmaken van de kern in mijn werk. Aan de hand van een video zijn we ingegaan op (ons eigen) leiderschap en de kwaliteiten die we hierin al dan niet aan de dag leggen.

Boeiend de vier niveaus van luisteren ook bij mezelf weer te ervaren, m’n ‘vijanden’ daarin te ontmoeten, los te laten en ‘af te dalen’  door de U. Prachtig de beleving van verbinding en contact.

Aan het einde werd een gedicht voorgelezen dat in mijn oren de weg beschrijft.

Het ene zoeken

Is altijd het andere vinden,

Dus om iets te vinden, moet je altijd iets zoeken wat er niet is.

De vogel zoeken om de roos te vinden,

De liefde zoeken om de ballingschap te vinden,

Het niets zoeken om een mens te ontdekken,

Naar achteren gaan om vooruit te komen,

De clou van de weg,

Ligt niet zin zijn splitsingen,

Zijn verdachte begin

Of zijn twijfelachtige einde,

Maar in de bijtende humor

Van zijn tweerichtingsverkeer

Men komt altijd aan,

maar altijd elders.

Deze zomer…?

Wat je ook gaat doen, geniet met volle teugen. Fijne vakantie en een mooie zomer.

Speedcoaching voor Serious Request

Glazenhuis met Serious Request dit jaar in Leiden. Draag graag een steentje bij. Iedereen die een dilemma en/of vraag heeft waar mee je voor kerst een stap verder wilt komen… Speedcoaching; 30 minuten intensief in gesprek, € 25,- naar Serious Request. 10 plekken beschikbaar. Stuur een mail en we pakken een draad op: speedcoaching@gradior.nl

Stap vooruit…?

‘Hoe gaat het..?’ is een veelgestelde vraag met als veelgehoord antwoord ‘Oh, ehh goed…’

Een vriend van me vraagt daarna vaak: ‘…en hoe gaat het nou écht?’ vanuit oprechte interesse. De aanvankelijke vraag is dusdanig open en raakt veel aspecten van ons leven dat het formuleren van het antwoord lastig maakt. ‘goed’ is dan de makkelijke (uit)weg. Of ligt het aan de vrager die niet genoeg tijd en ruimte neemt om de vraag te richten op een specifiek aspect van het leven van de ander. Enfin, hoe goed gaat het eigenlijk met je als het goed met je gaat? Want laten we wel zijn, het gaat toch goed..?

Onlangs las ik ‘Tot hier. En nu verder’ van Marshall Goldsmith. Wat me daarin vooral aanspreekt zijn de overtuigingen van succesvolle mensen en de feedforward methode. Deze laatste is enerzijds eenvoudig en anderzijds lastig. Eenvoudig omdat het in beginsel ‘slechts’ gaat om het stellen van de vraag: ‘Wat kan ik anders doen om een betere <rol> te zijn?’. De <rol> kan iedere rol zijn: ouder, broer, zus, (levens)partner, vriend(in), collega, leidinggevende, medewerker, etc. Lastig wellicht omdat het kwetsbaarheid aan de dag legt.

Door de feedforward verkleinen we de blinde vlek (C) in ons Johari venster dat kan tonen wat voor ons en/of de ander (on)bekend is. Daardoor vergroten we de vrije ruimte (A) met als gevolg een verhoogde effectiviteit en wellicht ook professionaliteit.

Vier acties om een stap vooruit te komen:

  1. Bepaal in welke rol je mogelijk wilt verbeteren en wat je eventueel wilt verbeteren
  2. Bespreek dit met iemand die jou – in die rol – kent. Dit hoeft geen expert te zijn.
  3. Vraag die persoon 2 suggesties voor de nabije toekomst te geven die een positieve bijdrage kunnen leveren.
  4. Luister naar de suggesties en zeg ‘dank je’

Dus bijvoorbeeld: welke twee suggesties heb je voor mij om een betere blogschrijver te worden?

 

Mentale weerbaarheid

Al terug van vakantie? Batterij weer opgeladen? Belangrijk, want mens en organisatie komen steeds meer onder druk te staan.  De kans op burn-out, depressie etc. wordt groter. Je mentale weerbaarheid bepaalt in grote mate hoe je in je kracht blijft.

In het Tijdschrift voor Coaching van juni geven Siebo Haske en Rob van der Ven toelichting op mentale weerbaarheid. Het is gebaseerd op de vier C’s:

  • C hallenge: capaciteit om je uitgedaagd te voelen door nieuwe of bestaande taken.
  • C ommitment: inzetten voor de gewenste prestatie.
  • C ontrol: over je manier van leven en je emotionele controle alsmede je laten omringen met mensen die in je geloven.
  • C onfidence: vertrouwen in je eigen kunnen en inter-persoonlijk vertrouwen.

Hoe staat het met jouw mentale weerbaarheid? Met je opgeladen batterij heb je de mogelijkheid voor jezelf te bepalen hoe je de rest van 2010 – en wellicht je leven – verder vorm wilt geven. Voor mij als trainer/coach altijd weer boeiend hierin bij te dragen.

Geniet (ook) van de rest van de zomer.

SummerCoaching 2010

  • Ook deze zomer weer een stap verder komen met jezelf ?
  • Heb je weleens de gedachte gehad iets met een coach op te pakken maar is het er gewoon nog niet van gekomen?

SummerCoaching biedt uitkomst. Ook deze zomer heeft GradiorVisionFocus drie kostenloze coaching trajecten beschikbaar in de periode van juni -september. We starten met een intake waarin we helder krijgen waar we mee aan de slag willen. Wanneer we inderdaad aan de slag willen, plannen we 5 sessies waarmee je een stap verder komt.

Meldt je vòòr 13 juni aan via de website.

Veerkracht…

Veerkracht is wellicht een van de meest krachtige kwaliteiten van de mens. Zeker ten tijde van recessie. Regelmatig bijhouden van onze veerkracht kan burn-out etc. voorkomen. Inzet van training en coaching vanuit een proactieve benadering, maakt mensen (veer)krachtiger. Investering in training en coaching lijken daarom cruciaal.  Immers, werknemers zijn voor werkgevers kostbaar in menig opzicht.

Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft 10% van de Nederlandse beroepsbevolking last van burn-out verschijnselen. 12%  van de huisartsbezoeken hebben te maken met stressklachten. 30.000 mensen komen jaarlijks door psychische klachten in de WAO, waarvan 9000 (30%) door stress en overbelasting veroorzaakt wordt.  Op een werkende populatie van ca. 6.7 miljoen hebben dus ca. 670.000 mensen last van burn-out verschijnselen in welke vorm dan ook. Vaak wordt dit pas laat (h)erkend. Herstel van burn-out vraagt over het algemeen minimaal 3 maanden. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om in te kunnen schatten wat dit kost. Er is iets aan te doen. 

  1. (H)erken bijtijds de symptomen. Deze test geeft een indicatie
  2. Zet van meet af aan adequate support en ondersteuning in. Kies daarbij voor een integrale aanpak.
  3.  Belangrijkste tip is wellicht ‘voorkomen is beter dan genezen’.

Coaching nuttig…?

Ten aanzien van de inzet en het effect van coaching bestaat nog wel eens twijfel. Begrijpelijk, want het rendement is bedrijfsmatig veelal niet in cijfers uit te drukken. In de Telegraaf van 23 januari verscheen een artikel dat dit tastbaar maakt. Een onderzoek door de Erasmus Universiteit Rotterdam onder leidinggevenden laat het volgende zien:

  • 70% vond de gesprekken goede investering
  • 85% zag een verbetering van het zelfbeeld
  • 72% kon eerder valkuilen herkennen
  • 70% kon doeltreffender communiceren

In de context van kosten/baten werd een Return On Investment aangegeven van 180%! En dat in tijden van crisis! Als belangrijke effecten werden aangewezen:

  • Hogere productiviteit
  • Minder ziekteverzuim
  • Betere relatie met collega’s
  • Meer zelfinzicht
  • Effectiever behalen van gestelde doelen

Eind januari een coachtraject afgerond waarin deze aspecten weer bevestigd werden. Trots en dankbaar voelde ik me toen ik de aanbeveling las.

Leren leren…

Een van mijn jaarlijkse doelstellingen is van 4 trainers een training bij te wonen. Andere trainers doen dingen op hun manier, waar ik weer van kan leren en wat mijn traningen dan mogelijk weer ten goede komt. Leren leren. In mijn ogen – en die van mijn deelnemers – draagt dat bij aan mijn professionaliteit.

Op 14 en 15 oktober had ik weer zo’n beleving. Moriteru Ueshiba was in Nederland, de kleinzoon van de grondlegger van aikido. Deze kleinzoon is overigens reeds de 60 gepasseerd. Hij geldt als het voorbeeld voor aikido in de wereld. In het Japans is zijn formele titel doshu. Extra bijzonder om zijn voorbeeld te zien. Met name de rust en eenvoud vielen mij op. Een moment was voor mij indrukwekkend en dat had in wezen niets met die les te maken maar vooral met leiderschap.

Op een gegeven moment maakte hij een gebaar waarmee hij bedoelde of de deelnemers meer ruimte wilden maken voor zijn uitleg en voorbeeld. Een van de deelnemers begreep dit als dat hij werd uitgenodigd om met de doshu te oefenen. Op een non-verbaal grappige manier liet de doshu blijken dat dit niet de bedoeling was. Dit gaf een enig gelach bij de andere deelnemers. Daarna gebeurde het. De doshu zag in dat die deelnemer de communicatie anders had geinterpreteerd en begreep de kant van de deelnemer. Hij nodigde alsnog die deelnemer uit met hem te oefenen. Daarmee (h)erkende hij in wezen dat de interpretatie van de deelnemer OK was en beloonde hij in mijn ogen in feite de aanvankelijke alertheid en het initiatief van de deelnemer. Een mooi voorbeeld van waarnemen, omgaan met, en inspelen op signalen uit de omgeving; feedback. In Japan heet dat zanshin.

Daarbij in algemene zin voor dat weekend voor mijzelf een voorbeeld dat wanneer ik iets onderneem, de kans bestaat dat ik langs een onverwachte kant iets zie en leer. De demonstratie van de doshu is op YouTube te zien. Op deze weblog ook een video met een demonstratie.