Categorie archief: Gelezen…

Welbevinden…

KlavertjevierVoornemens, wensen, verwachtingen, uitdagingen. In de laatste dagen van dit jaar kijk (ook?) ik terug en vooruit. Nieuwe mogelijkheden, groei, ontwikkeling, geluk, welzijn. Sinds kort ben ik de positieve psychologie nader aan het verkennen. Tijdens deze verkenning kwam ik op het artikel ‘Welbevinden: van bijzaak naar hoofdzaak?’ in De Psycholoog van november 2013. Ernst Bohlmeijer cs haalt hierin de omschrijving van geestelijke gezondheid aan van de WHO:
 ‘a state of well-being in which the individual realizes his or her own abilities, can cope with the normal stresses of life, can work productively and fruitfully, and is able to make a contribution to his or her community’
Dit gun ik iedereen in 2015 en draag daar graag aan bij. Da’s natuurlijk mooi, maar waar richten we ons dan op? Ik heb 3 tips
1. In het artikel wordt de definitie van de WHO van welbevinden opgedeeld in 3 componenten. Deze componenten geven wellicht aanknopingspunten voor gerichte aandacht
  • Emotioneel welbevinden
    • AANwezigheid van positieve gevoelens
    • AFwezigheid van negatieve gevoelens
    • Tevredenheid met het eigen leven
  • Psychologisch welbevinden
    • Doelgerichtheid: doelen en plannen hebben
    • Autonomie: zelfbepaling en onafhankelijkheid
    • Zelfacceptatie: positieve attitude ten opzichte van zichzelf
    • Persoonlijke groei: gevoel van voortgaande ontwikkeling
    • Omgevingsbeheersing: gevoel van beheersing en competentie bij het omgaan met de eisen die de omgeving stelt
    • Positieve relaties: warme, vertrouwensvolle relaties met anderen
  • Sociaal welbevinden
    • Positieve visie op andere mensen
    • Geloof in maatschappelijke vooruitgang
    • Maatschappelijk
      • Begrip
      • Participatie
      • Thuisvoelen
2. Het volgende gedicht zegt eigenlijk alles. En – nog belangrijker – het werkt! Ton Planken, een van trainers die mij ooit geïnspireerd heeft, gaf al aan: (glim)lachen kost minder energie dan sip kijken.
Smiling is infectious: you catch it like the flue
When someone smiled at me today, I started smiling too
I passed around the corner, and someone saw my grin
When I smiled I realised, I passed it on to him
I thought about that smile, I realised its worth
A single smile, just like mine, could travel around the earth
So, if you see a smile begin, don’t leave it undetected
Let’s start an epidemic quick, and get the world infected
-anoniem-
 3. In lijn met tip 2 deze video die onlangs mijn pad kruiste.

Advertenties

Inspirerend…

Inspiratie van dag tot dagGoede intenties…

Bedacht me dat ik een nieuwe blog wilde schrijven. Waarover? Er is al zoveel, en wat wil ik toevoegen? Een gedachte, overweging voor het nieuwe jaar. Inspiratie komt. Geduld is een schone zaak. Nou ja, schoon…

Wellicht heb jij dat ook. Op de WC zo’n scheurkalender en/of boekje met overpeinzingen. Op 1 januari het eerste blaadje van een nieuwe kalender gescheurd. Een hele verandering na jaren van inspirerende Coachkalenders, dit jaar de Over win & groei. Die staat nu op de WC boven. Beneden ligt Inspiratie van dag tot dag van Stephen Covey.

‘Het einde is het begin…’ vertel ik graag aan het einde van een traject. Dus de daad bij mijn eigen woord gevoegd en begin voorin te bladeren en lezen. Stuit ik vrijwel direct op een aangehaalde tekst van Shakespeare uit Julius Ceasar…

There is a tide in the affairs of men,

Which taken at the flood, leads on to furtune;

Omitted, all on the voyage of their life

Is bound in shallows and in miseries.

Onsuc a full sea are we now afloat,

And we must take the current when is serves,

Or lose our ventures.

Vanuit deze metafoor gaat ook 2013 ongetwijfeld ‘getijden’ en ‘stromingen’ tonen. Ik wens iedereen sensitiviteit en flexibiliteit zich hierop te laten meevoeren en daarin geluk te ervaren.

Effectiviteit en rendement met trainen…

In hun onderzoek getiteld Training and Transfer hebben Mary Broad en John Newstrom aangetoond dat de rol van de leidinggevende van vitaal belang is wanneer training effectief dient te zijn en te resulteren in daadwerkelijke gedragsverandering en resultaatsverbetering in de werkomgeving. Vanuit dit onderzoek is een matrix ontwikkeld die aangeeft dat de actie van de leidinggevende de meest belangrijke factor is bij het beïnvloeden van de uitkomsten van een training. Ze keken naar de invloed van drie beïnvloeders in het trainingsproces
  • Deelnemer
  • Trainer
  • Leidinggevende van de deelnemer
Vervolgens onderzochten ze de impact van deze beinvloeders op drie sleutelmomenten in het proces
  • Vòòr de training
  • Tijdens de training
  •  de training
De tabel laat zien dat de top 3 beïnvloeders om trainingen te borgen zijn
  1. De leidinggevende voor de training
  2. De trainer voor de training
  3. De leidinggevende na de training
Deze uitkomsten lijken op het eerste gezicht tegendraads. Want, waarom – vraag ik me in ieder geval af – staat de deelnemer niet in dit rijtje? Het antwoord is dat – los van de betrokkenheid van de deelnemer – zonder de volle betrokkenheid van de leidinggevende zowel vòòr als na afloop van de training en zonder contact tussen trainer en leidinggevende over afstemming van de doelen, opzet en inhoud op de behoefte en verwachtingen van de leidinggevende, de training niet effectief zal zijn.

Nu ben ik sinds 2003 wekelijks in de weer met een of meerdere mensen en hun ontwikkeling. Nagenoeg zonder uitzondering wordt nog steeds aangegeven dat het ontbreekt aan precies dìe betrokkenheid van leidinggevenden. Natuurlijk de goede niet te na gesproken. Frappant is verder dat het betreffende onderzoek dateert uit 1992. Wat zegt dat over het leren over leren als het inderdaad zo is dat in 20 (!) jaar we misschien niet zo heel verder zijn…

Ik hoop van harte dat ik het mis heb. In ieder geval… wat wordt de volgende stap?

Luistert U…?

Afgelopen vrijdag een bijzondere workshop mee gemaakt met collega’s van VDS en De Baak: Theory U. Thema van de ochtend was verbinding. Theory U intrigeert me sinds een aantal jaren omdat het in het verlengde ligt van 5e Discipline, Presencing en de overeenkomst die het heeft met aikido en TGI die deel uitmaken van de kern in mijn werk. Aan de hand van een video zijn we ingegaan op (ons eigen) leiderschap en de kwaliteiten die we hierin al dan niet aan de dag leggen.

Boeiend de vier niveaus van luisteren ook bij mezelf weer te ervaren, m’n ‘vijanden’ daarin te ontmoeten, los te laten en ‘af te dalen’  door de U. Prachtig de beleving van verbinding en contact.

Aan het einde werd een gedicht voorgelezen dat in mijn oren de weg beschrijft.

Het ene zoeken

Is altijd het andere vinden,

Dus om iets te vinden, moet je altijd iets zoeken wat er niet is.

De vogel zoeken om de roos te vinden,

De liefde zoeken om de ballingschap te vinden,

Het niets zoeken om een mens te ontdekken,

Naar achteren gaan om vooruit te komen,

De clou van de weg,

Ligt niet zin zijn splitsingen,

Zijn verdachte begin

Of zijn twijfelachtige einde,

Maar in de bijtende humor

Van zijn tweerichtingsverkeer

Men komt altijd aan,

maar altijd elders.

Bevlogen…?

De ongeëvenaarde inspanning en het daverende resultaat van Epke Zonderland in London krijgt de volgende dag natuurlijk ook in NRC.Next ruim de aandacht. Hendrik Spiering belicht in zijn artikel dat we in essentie allemaal Epkes lichaam hebben.

Wat maakt het verschil bij een uitzonderlijke prestatie? Natuurlijk, oefenen, oefenen, oefenen. Met 10.000 uur training is ieder mens in staat specifieke (combinaties van) vaardigheden te internaliseren. Maar goed, dat biedt geen enkele garantie voor resultaten, laat staan Olympisch goud.

Wat hieraan ten grondslag ligt is toewijding. Spiering verwijst onder meer naar de haast onmenselijke inspanningen van Scott en Shackleton tijdens hun poging(en) de zuidpool te verkennen. Shackleton selecteerde zijn expeditieleden op 5 criteria:

  • Optimisme
  • Geduld
  • Moed
  • Idealisme
  • Uithoudingsvermogen

Bij nagenoeg ieder interview met mensen die bijzondere prestaties hebben geleverd, komen deze kwaliteiten naar voren. Hierop voortbordurend denk ik aan vragen die ik mezelf en tijdens training en coaching kan stellen:

  • Hoe scoor je jezelf op deze kwaliteiten op een schaal van 1-10? En
  • Hoe ziet jouw ongeving dat ook zo?
  • Wat zijn de verschillen en overeenkomsten?
  • Wat wil, kan en ga je hiermee doen?

De antwoorden hierop geven voldoende denk- en oefenstof om onze ruimte van handeling en de kans op ‘medailles’ te vergroten.

Enig idee…?

Gedachten gaan snel (voorbij). Zeker bij mij. Wanneer ik iets wil gaan doen, helpt het mij enorm wanneer ik overzicht heb over wat er allemaal dient te gebeuren om vervolgens een plan te maken. Niet in de laatste plaats omdat ik nogal snel afgeleid ben door allerlei gedachten, beelden en ideeën die in me opkomen. Overzicht is op diverse manieren te creeren; lijstjes, schema’s. Een van de manieren die voor mij werkt is MindMapping; letterlijk in kaart brengen wat in me opkomt of in kaart brengen op basis van wat er al is.

Hiertoe ooit aangezet door Ton Planken en zijn verfrissende boek SpringPlank naar Creativiteit. Met het hieruit in mijn ontstane enthousiasme een heuse MindMap map aangelegd waarin ik krabbels, artikelen etc. verzamel. Minimaal eens per maand pak ik de map en bekijk de inhoud. Sta dan vaak verbaasd hoe binnen een paar minuten aanvullende dingen naar boven komen en ik verbindingen ontdek tussen verschillende onderdelen. Bijkomend effect is dan ook dat in de dagen erna onderweg nieuwe ideeën en soms ook inzichten verschijnen. Het lijkt een proces te worden dat zichzelf onderhoud. En wellicht het allerbelangrijkste: het is leuk en geeft energie. Gewoon spelen zoals ik dat ken van ‘vroeger’, heerlijk. De – voor mij – pakkende spreuk uit  Zie jij de gorilla? van Richard Wiseman onderschrijft dit.

Je houdt niet op met spelen omdat je oud wordt, je wordt oud omdat je ophoudt met spelen…

Creativiteit is een proces. Het is niet te forceren maar wel te stimu-leren. Hoe dit verder te benutten wordt duidelijk in de training Creativiteit en Resultaat die diverse malen heb verzorgd. Geweldig te zien hoe deelnemers met energie en enthousiasme hun creativiteit aanboren en vergroten.

Stap vooruit…?

‘Hoe gaat het..?’ is een veelgestelde vraag met als veelgehoord antwoord ‘Oh, ehh goed…’

Een vriend van me vraagt daarna vaak: ‘…en hoe gaat het nou écht?’ vanuit oprechte interesse. De aanvankelijke vraag is dusdanig open en raakt veel aspecten van ons leven dat het formuleren van het antwoord lastig maakt. ‘goed’ is dan de makkelijke (uit)weg. Of ligt het aan de vrager die niet genoeg tijd en ruimte neemt om de vraag te richten op een specifiek aspect van het leven van de ander. Enfin, hoe goed gaat het eigenlijk met je als het goed met je gaat? Want laten we wel zijn, het gaat toch goed..?

Onlangs las ik ‘Tot hier. En nu verder’ van Marshall Goldsmith. Wat me daarin vooral aanspreekt zijn de overtuigingen van succesvolle mensen en de feedforward methode. Deze laatste is enerzijds eenvoudig en anderzijds lastig. Eenvoudig omdat het in beginsel ‘slechts’ gaat om het stellen van de vraag: ‘Wat kan ik anders doen om een betere <rol> te zijn?’. De <rol> kan iedere rol zijn: ouder, broer, zus, (levens)partner, vriend(in), collega, leidinggevende, medewerker, etc. Lastig wellicht omdat het kwetsbaarheid aan de dag legt.

Door de feedforward verkleinen we de blinde vlek (C) in ons Johari venster dat kan tonen wat voor ons en/of de ander (on)bekend is. Daardoor vergroten we de vrije ruimte (A) met als gevolg een verhoogde effectiviteit en wellicht ook professionaliteit.

Vier acties om een stap vooruit te komen:

  1. Bepaal in welke rol je mogelijk wilt verbeteren en wat je eventueel wilt verbeteren
  2. Bespreek dit met iemand die jou – in die rol – kent. Dit hoeft geen expert te zijn.
  3. Vraag die persoon 2 suggesties voor de nabije toekomst te geven die een positieve bijdrage kunnen leveren.
  4. Luister naar de suggesties en zeg ‘dank je’

Dus bijvoorbeeld: welke twee suggesties heb je voor mij om een betere blogschrijver te worden?

 

Vertrouwen…

We leven in een periode waarin onzekerheid steeds sterker een aanwezige factor is. De roep om vertrouwen en de behoefte daarin wordt daarmee logischerwijze groter. Privé en ook in het werk. Het thema vertrouwen kom ik regelmatig tegen tijdens coaching en training. De boeiende vraag die dan vaak gesteld wordt is ‘maar hoe creëer ik dan vertrouwen?’ Interessante is dat we dan – ook hier – uitkomen bij een paradox. Want, vertrouwen is risico nemen, moed inzetten, lef tonen. Denk maar eens aan wat er door je heen ging aan gedachten en gevoelens met de meest recente beslissing die je hebt genomen (huis, auto, huwelijk, etc.)

David Maister geeft in zijn boek De vertrouwde adviseur een formule die als innerlijk kompas kan dienen:

V=(G+B+I)/E

  • V ertrouwen
  • G eloofwaardigheid; is wat ik vertel en hoe ik dat vertel waar? Zonder leugens (om bestwil) of overdrijvingen.
  • B etrouwbaarheid; Doe ik wat ik zeg? Kom ik mijn afspraken na, iedere keer weer?
  • I ntimiteit; Durf ik me kwetsbaar op te stellen en persoonlijke zaken op tafel te leggen?
  • E gocentrisme; wiens belang staat voorop? Dat van mij of dat van de ander?

Niet alleen rekenkundig is de E een bepalende factor. Hoe lager de E, hoe groter de V. Over het hoe hierin beschrijft hij 5 fasen, stappen. Deze dienen – steeds weer – genomen te worden.

  1. Contact leggen; de ander ervaart dat het de moeite waard is te praten over een probleem èn dat met jou te doen.
  2. Luisteren; het recht verwerven samen ideeën te gaan verkennen.
  3. Inkaderen; de onderwerpen in problemen van de ander uitkristalliseren en verhelderen.
  4. Visie ontwikkelen; wat willen we bereiken en hoe?
  5. Toezeggingen doen; wederzijdse verwachtingen en acties bepalen.

Het (levens)pad dat we bewandelen is een route. Welke route we nemen, bepalen we zelf. Onderweg zijn we met anderen of komen ze op ons pad. Bij sommige wandelroutes is extra vertrouwen nodig omdat het risico groot lijkt. Devies: stap-voor-stap, geniet vooral van het uitzicht en begin met een makkelijke route, of toch niet…

Energy drink…

Al terug van zomer vakantie? Wanneer je dit leest hoogstwaarschijnlijk wel. Batterij opgeladen? Die van mij in ieder geval wel.

Een van mijn doelstellingen in 2011 is ook dit jaar minimaal 3 trainers aan het werk te zien en daarvan te leren. Is inmiddels gerealiseerd. Mede daarom heb ik – vlak voor mijn vakantie – geassisteerd bij een training Mastering Your Leadership. Boeiend twee collega trainers aan het werk te zien en hoe zij zaken aan- en oppakken. Daarbij ook m’n eigen denken, voelen en doen weer onder ogen gezien. Verrijkend.

Tijdens de training had ik een toevallige en bijzondere ontmoeting met iemand buiten de training. Zij vertelde over Remco Claassen en zijn boek IK. Dit soort handwijzigingen uit het universum pak ik graag op en ben het boek gaan lezen. Veel bekende aspecten over persoonlijk leiderschap worden aangehaald. Wat is effectief leiderschap in één zin? IK definieert het als volgt:

‘…weten wie je bent, wat je wilt en dat transformeren in voordeel voor anderen.’

Wat mij weer aansprak is het belang van een persoonlijke missie. Missie geeft richting en energie. In het boek geven ze een praktische aanpak om tot een persoonlijke missie te komen en wordt een verband gelegd met Einstein’s E=MC2.

  • Energy =
  • Mission (wat wil ik?) x
  • Character (wie ben ik?) x
  • Competences (wat kan ik?).

Meteen m’n eigen missie onder de loep genomen… lekker hoor, zo’n slokje energie.

Wat is jouw missie? Waar krijg jij energie van?

Aanwezig…

Ben thans het boek Geweldloze Communicatie van Marshall Rosenberg aan het herlezen en in september een training. Ik realiseer me dat de manier waarop ik communiceer geweldadiger kan zijn dan ik me veelal besef, doordat ik uitdrukkingen gebruik die nodeloos beschuldigend zijn. In dit boek een pakkende quote van Martin Buber:

“Ondanks alle overeenkomsten heeft elke levenssituatie, als een pasgeboren baby, een nieuw gezicht, dat er nog nooit eerder geweest is en nooit opnieuw zal komen. Het vraagt een reactie van jou die niet op voorhand voor te bereiden is. Het vraagt niets van wat al gebeurt is. Het vraagt aanwezigheid, verantwoordelijkheid; Het vraagt jou.”

Het doet me denken aan Zan Shin. Zan Shin is de Japanse karakter voor aandacht, aanwezigheid, alertheid. De letterlijke vertaling is overgebleven geest. Deze aandacht draagt er aan bij dat we in het nu zijn en intuïtief handelen. Het zoals met zoveel aspecten in ons leven een paradox. Aan de ene kant is zan shin alertheid en scherpte. Aan de andere kant rust – ontspannen bewustzijn. Vanuit budo en samurai kan zan shin het verschil betekenen tussen leven en dood.