Site-archief

Welbevinden…

KlavertjevierVoornemens, wensen, verwachtingen, uitdagingen. In de laatste dagen van dit jaar kijk (ook?) ik terug en vooruit. Nieuwe mogelijkheden, groei, ontwikkeling, geluk, welzijn. Sinds kort ben ik de positieve psychologie nader aan het verkennen. Tijdens deze verkenning kwam ik op het artikel ‘Welbevinden: van bijzaak naar hoofdzaak?’ in De Psycholoog van november 2013. Ernst Bohlmeijer cs haalt hierin de omschrijving van geestelijke gezondheid aan van de WHO:
 ‘a state of well-being in which the individual realizes his or her own abilities, can cope with the normal stresses of life, can work productively and fruitfully, and is able to make a contribution to his or her community’
Dit gun ik iedereen in 2015 en draag daar graag aan bij. Da’s natuurlijk mooi, maar waar richten we ons dan op? Ik heb 3 tips
1. In het artikel wordt de definitie van de WHO van welbevinden opgedeeld in 3 componenten. Deze componenten geven wellicht aanknopingspunten voor gerichte aandacht
  • Emotioneel welbevinden
    • AANwezigheid van positieve gevoelens
    • AFwezigheid van negatieve gevoelens
    • Tevredenheid met het eigen leven
  • Psychologisch welbevinden
    • Doelgerichtheid: doelen en plannen hebben
    • Autonomie: zelfbepaling en onafhankelijkheid
    • Zelfacceptatie: positieve attitude ten opzichte van zichzelf
    • Persoonlijke groei: gevoel van voortgaande ontwikkeling
    • Omgevingsbeheersing: gevoel van beheersing en competentie bij het omgaan met de eisen die de omgeving stelt
    • Positieve relaties: warme, vertrouwensvolle relaties met anderen
  • Sociaal welbevinden
    • Positieve visie op andere mensen
    • Geloof in maatschappelijke vooruitgang
    • Maatschappelijk
      • Begrip
      • Participatie
      • Thuisvoelen
2. Het volgende gedicht zegt eigenlijk alles. En – nog belangrijker – het werkt! Ton Planken, een van trainers die mij ooit geïnspireerd heeft, gaf al aan: (glim)lachen kost minder energie dan sip kijken.
Smiling is infectious: you catch it like the flue
When someone smiled at me today, I started smiling too
I passed around the corner, and someone saw my grin
When I smiled I realised, I passed it on to him
I thought about that smile, I realised its worth
A single smile, just like mine, could travel around the earth
So, if you see a smile begin, don’t leave it undetected
Let’s start an epidemic quick, and get the world infected
-anoniem-
 3. In lijn met tip 2 deze video die onlangs mijn pad kruiste.

Advertenties

Mindset…

Een slechte instelling is de grootste handicap die er bestaat

Scott Hamilton – saxofonist

Sinds een paar jaar speel ik percussie. Mijn leraar laat me tellen, noten lezen en ritme spelen tegelijk. Ik voel de neuronen in mijn hoofd knarsend en ongewend impulsen geven. Frustraties en overtuigingen uit mijn jeugd komen naar boven. En toch… stap-voor-stap lukt wat ik onder de knie wil krijgen. Onderweg kom ik onderstaande parabel tegen…

Een 11-jarige jongen, die zijn linkerarm is kwijtgeraakt bij een auto ongeluk, is vastbesloten om judoka te worden. Hij begint te trainen bij een oude meester. Na drie maanden alleen een worp geoefend te hebben, vraagt hij aan zijn leraar waarom. Het antwoord is eenvoudig. Hij heeft maar één worp nodig.

Een beetje ontgoocheld maar vol vertrouwen in de wijsheid van de leraar, gaat hij door met trainen. Enkele maanden later neemt de meester zijn leerling mee naar zijn eerste toernooi. Tot zijn eigen grote verbazing wint de jongen het toernooi. In de auto terug vraagt de jongen aan zijn leraar hoe hij dat toernooi heeft kunnen winnen met een arm en met een worp onder de knie? ‘Simpel’, zegt de leraar, ‘twee redenen’:

  1. Je hebt de afgelopen maanden de moeilijkste worp in judo geleerd
  2. De enige mogelijke afweer tegen deze worp is om jouw linkerarm vast te pakken

Merk ook in trainingen nog weleens hoe lastig het voor deelnemers kan zijn iets aan te nemen zonder direct het voordeel te ervaren. Dit doet me overigens tevens denken aan deze scene uit Karate Kid.

 

 

10 jaar vooruit stappen…

Gradior DynamiekOp 11 februari 2004 – de 8ste verjaardag van mijn dochter Tess – schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel in Leiden als GradiorVisionFocus. Met dat wat ik heb opgebouwd stap ik nu een volgende decade binnen. Destijds was 2003 een jaar van voorbereiding. In de jaren ervoor en daarna hebben vele mensen geïnspireerd, gesteund en bijgedragen aan wat GradiorVisionFocus nu is en wat nagenoeg onlosmakelijk onderdeel van mijzelf is. Met genoegen wil ik hierbij stilstaan.

Onder die mensen diverse auteurs op het gebied van persoonlijke en organisatie ontwikkeling. Drie stonden voor mij aan het begin en hebben me de ogen verder geopend waardoor ik verder kon kijken dan ik tot op dat moment deed: Ken BlanchardStephen Covey en Peter Senge.

Gradior InteractieDaarbij hebben ook vele mensen in mijn directe omgeving bijgedragen. Bijgedragen aan waar ik nu sta en wie ik ben. Een aantal daarvan hebben in mijn beleving een bepalende rol gespeeld. Ze hebben risico genomen en me voordeel van hun twijfel gegeven. Mede door hen ontstond een route en ontvouwde zich een pad dat ik nog dagelijks bewandel. Om te beginnen Mo, mijn lief, die me nog steeds kritisch naar me zelf laat kijken en een bron van support is. Tom Verhoeven, Henry Kono en Alan Ruddock door wie ik de essentie van aikido ontdekte, contact maken en het voortdurende pad van leren. Niek Sinke die met zijn creativiteit mijn idee naar 2D vertaalde. Recent overleden Theo Verhey van Buddy Netwerk, die me de kans gaf richting vrijwilligerswerk en actieve persoonlijke begeleiding. Bas Wiegmans, toen bij Van Harte & Lingsma, die me op het spoor van Ruth Cohn en Thema Gecentreerde Interactie heeft gezet. Nelleke VeldhuizenYftach Sagiv en Herma Kat. Nog immer voorbeelden als trainers en in leiderschapTom de Veer van Connect International die het als eerste ‘aandurfde’ een coachtraject aan te gaan. Michel Jacobs van ISBW die me mijn allereerste trainingsopdracht gunde. Robert van den Bergh van Blanchard Nederland, toen werkzaam bij VDS, die me de mogelijkheid gaf te certificeren in en trainen met Situationeel Leiderschap II, DiSC, Raving Fans en HBDI. Marielle van der Linden, Anja Stamsnijder en Carolien Tolenaar van de Boertiengroep. Waarbij Carolien letterlijk zei dat ik van een kleine zelfstandige een grote zelfstandige zou worden. Vincent de Klerk die me bij het unieke project binnen het UWV, De Buitenwereld, betrok waar ik me verder kon bekwamen in procesbegeleiding.

Dank aan allen die tot nu toe hebben bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Ieder op verschillende momenten en in eigen wijze. En, niet in de laatste plaats de mensen die hun eigen leerervaringen wilde delen via media als LinkedIn. Voor mij steeds een erkenning en voor anderen wellicht een aanleiding voor ontmoeting.  Delen – langs welke weg dan ook – een krachtig fundament voor groei en ontwikkeling.

BeeldVisionFocusNatuurlijk kijk ik ook vooruit. Ontwikkelingen vanuit 70-20-10 als bijvoorbeeld augmented reality en MOOC bieden een onwaarschijnlijke verbreding van leermogelijkheden. Dit betekent in mijn ogen voor alle vakbroeders en zusters dat juist de 10 uit 70-20-10 optimaal benut dient te worden om het totale leerrendement zo groot mogelijk te maken. Het hoe en wat daarin heeft mijn focus. Het lijkt me geweldig dit samen met anderen te ontdekken. De kern voor mij blijft dynamiek uit interactie waarin het steeds weer de uitdaging blijft om persoonlijke grenzen te verleggen.

Wie zichzelf overwint is machtig…

Veerkracht…

VeerkrachtNog even en deze mooie zomer is voorbij… herfst in aantocht. Dagen worden korter. Minder licht. Iedereen weet dit. En ieder jaar zijn we redelijkerwijze in staat ons aan te passen. Voor de een is dat makkelijker dan voor de ander. Najaarsblues draagt dan bij aan een ander perspectief. En iedere zonnige dag in herfst en winter is dan waarschijnlijk een welkom bad van warmte en licht. Omdat we de seizoenen kennen, weten we ook dat er weer een lente komt.

Voor organisaties is dat anders. De toekomst is veelal onduidelijk en dat maakt onzeker. in het Tijdschrift voor Ontwikkelen in Organiaties (TvOO) #2 van dit jaar merkt Han Nichting  terecht op dat het de kunst daarbij is dusdanig adequaat te organiseren om voor klanten, afnemers en medewerkers aantrekkelijk te blijven. Dit vraagt om continue alertheid waarbij veerkracht het sleutelwoord is; een tweedimensionaal begrip:

  • Wendbare organisatie; gericht op de buitenwereld en operatie verbinden met de ambities
  • Weerbare medewerkers; benutten en inzetten van denken en handelen door kaders te laten toetsen op wenselijkheid en wendbaarheid

Verder schrijft hij

Veranderingscompetent zijn is een strategische kwaliteit die organisaties zich eigen moeten maken. Het ontwikkelen van medewerkers, de weerbaarheid hierin, is hierin een evidente succesfactor. Alle verandering krijgt immers vorm via de inzet van mensen.

Nadat ik dit las, stelde ik mezelf de vraag ‘waar herken ik de weerbaarheid en veerkracht dan aan?’ Want, wanneer dat duidelijk is, valt er iets aan te doen. In een volgend artikel kreeg ik een antwoord met hierin de definitie voor veerkracht in psychische zin:

Het vermogen van mensen om zich te herstellen na een gebeurtenis of periode die grote spanning met zich meebrengt

Professor Seydel, hoogleraar communicatiewetenschap en psychologie sprak zich in zijn afscheidsrede (2012) uit over veerkracht. Hij stelt vast dat mensen met veerkracht de volgende eigenschappen bezitten:

  1. Accepteren van feiten, situaties en gebeurtenissen die zij niet kunnen veranderen, ze aanvaarden hoe mensen zijn
  2. Oplossingsgericht; beschikken over het vermogen om te improviseren en kijken niet achterom
  3. Ze trekken lessen uit ervaringen en zoeken naar nieuwe effectieve acties
  4. Veerkrachtige individuen communiceren effectief, stellen vragen, leggen gemakkelijk contacten met anderen die hen kunnen helpen nieuwe energie te krijgen en te zoeken naar oplossingen.
  5. Persoonlijke effectiviteit; ze geloven in hun vermogen bepaald gedrag met succes uit te voeren.
  6. Veerkrachtige individuen accepteren zichzelf en anderen zoals ze zijn, ze vinden vrede met zichzelf en met hun emoties.
    Ze vinden dat je recht hebt om mens te zijn.
  7. Op zoek naar een dieper begrip van de wereld om hen heen, hebben een helder levensdoel en zijn gemotiveerd hun krachten in te zetten voor een betere samenleving.

Terugkijkend op momenten waarin ik een beroep moest doen op mijn veerkracht, herken ik me in deze opsomming. Voor mij in ieder geval praktisch bij reflectie. Hoe veerkrachtig ben jij?

Vuur en vlam…

Vuur en vlamRegelmatig komt in mijn training of coaching het thema vuur en vlam aan de orde. Veelal in de context van bijvoorbeeld drijfveren. Nu lees ik het boek Walden van Henry D. Thoreau en kom daarin een pakkend fragment tegen uit het gedicht The Wood Fire van Ellen Sturgis Hooper (1812 – 1848). Frappant weer hoe een metafoor beeldend werkt.

Nooit, klare vlam, mag mij worden ontzegd
Uw dierbare liefde, diep, levensecht.
Wat is behalve mijn hoop ooit zo stralend gestegen?
Wat heeft op geluk na zo diep in het duister gelegen?

Waarom zijt gij verbannen van haarden en zalen,
Gij die wij allen beminnen en gaarne onthalen?
Was uw bestaan te denkbeeldig misschien
Om ’t int het alledaags licht van ons leven te zien?

Maakte uw heldere glans onze ziel deelgenoot
Van verborgen mysteries? geheimen te groot?
Wel, wij zijn veilig en sterk, wij zitten op dit uur
Naast ’t zonder schimmen opflakkerend vuur,
Waar niets ons verblijd of bedroefd, maar vuur ons verwarmd heeft
Aan voeten en handen – en niet naar nog meer streeft;
Bij ’t nuttige houtvuur, compact opgebouwd,
Kunnen wij rustig gaan zitten en slapen in ’t heden,
Niet beducht voor spoken uit ’t duister verleden
Die met ons spraken bij ’t flakkerend licht van oud hout.